Ja want dat heb ik er nu zo´n beetje opzitten, meer dan 500 kilometer. Morgen ariveer ik in Leon en dat betekent dat ik al over de helft ben. En dat voelt heel gek. Ineens heb je meer achter je dan voor je. Het leek in het begin of er geen eind aan zou komen.

Ik geniet nu enorm van het lopen. Het dagelijkse ritme van opstaan in het donker, op de tast je spullen bij elkaar zoeken en de slaap uit je ogen wrijven en op pad. Na een kilometer of 10 ben ik opgewarmd, dat is geen wandelen meer maar een ´ommetje´ (pochte zij...). Aan het begin van de middag aankomen, wasje doen, wat eten en dan een siesta. Dan je nieuwe plek verkennen en de bezienswaardigheden bekijken. En over het algemeenben je snel klaar want meestal ishet een klein dorpje waar je bent aangekomen. We koken vaak samen in de herberg, wel zo gezellig en na een paar keer ´Menu de Peregrino´ (pelgrimsmenu) in een restaurant ben je daar ook wel op uitgekeken en verlang je weer naar wat zelfgemaakt eten. En de meeste herbergen hebben een keuken waar van alles aanwezig is om een lekker potje te koken. En dan om 9 uur naar bed. Een dagindeling waar ik prima aan kan wennen. Het is ook een bijzonder gevoel om steeds onderweg te zijn, iedere dag de zon te zien opkomen. Iedere dag is anders, het landschap verandert voortdurend en het is iedere dagweer een verassing waar je slaapt.

Ik heb op fantastische plekken geslapen.Zoals in de ruines van een kerk uit de 12e eeuw waar ook een hospitaal voor de pelgrims gevestigd was. Geenwarm water, geen elektra en samen met 10 andere pelgrims het avondeten klaargemaakt. Na het vallen van de duisternis zag ik een sterrenhemel als nooit te voren, met een duidelijk zichtbare melkweg. Heel indrukwekkend. De volgende nacht een slaapplek in een oude hermitage en de nacht daarna in een tipi! En soms lig je gewoon in een driedubbel stapelbed in een kamer met 50 anderen. Dus echt geen nacht is hetzelfde.

Ook ontmoet je iedere dag weer nieuwe mensen. Ik heb veel verschillende mensen leren kennen uit alle delen van de wereld. Een greep uit de nationaliteiten waar ik één of meerdere dagen mee samen gelopen heb: Japan, Ierland, Canada, Spanje, Oosterrijk, Nieuw-Zeeland, Namibie, Duitsland, Denemarken. Met sommige mensen loop je een uurtje, met andere loop je langer, soms wel een paar dagen. Het is heel gek maar in plaats van eenperiode van alleen zijn blijkt dit juist eenperiode van veel mensen, veel ontmoetingen en steeds weer opnieuw kennismaken. Maar vooral ook vanafscheid nemen want iedereen volgt zijn eigen pad en tempo dus het afscheid komt hoe dan ook onvermijdelijk. En dat is een goede leerschool want afscheid nemen is niet mijn sterkste kant.

Het is grappig om te merken hoe je hele kleine dingen gaat waarderen en koesteren. Een elastiekje dat bijna kapot is gebruikik voorzichtig nog een keer,een plastic zakje hangik te drogen in de zon en dat t-shirt datik al drie dagen aan hebt kan best nog een dag mee. Ik ben heel blij als er nog warm water is als ik onder de douche ga en er een haakje is waar ik mijn handoek aan kan hangen. Alles wordt een luxe.

De meseta, de uitgestrekte, onafzienbare hoogvlakte met graanvelden zo ver het oog reikt ligt bijna achter me. Ik kijk er naar uit om weer de bergen in te gaan. Na Leon zal het landschap weer veranderen en groener worden. En ook hier begint het herfst te worden. ´s Ochtends is het erg koud en de bladeren van de bomen beginnen te verkleuren. Maar als de zon eenmaal is opgekomen wordt het als snel warmer, al is het lang niet meer zo heet als in het begin.

De laatse dag dat het erg heet was ben ik erg ziek geworden, waarschijnlijk een combinatie van een buikgriepvirus of voedselvergiftiging in combinatie met uitdroging, nadat ik bijna 30 kilometer zonder schaduw en met te weinig water had gelopen. Drie dagen ben ik volledig knock -out geweest. Ik bleef maar overgeven, kon niets meer binnenhouden, zelfs geen water. Ik kon geen meter meer lopen, alleen nog maar slapen. Door het Rode Kruis ben ik met de auto naar het ziekenhis in Sahagun gebracht. Na een flinke injectie in mijn bil en wat zoutoplossing knapte ik weer wat op. Nu ben ik weer redelijkop de beenmaar nog steeds niet helemaal de oude. Daarom loop ik nu maar korte etappes, ongeveer 18 kilometer per dag. En dat vind ik eigenlijk wel prima want dan duurt het nog een beetje langer voor dat ik mijn doel bereik.