De tijd vliegt voorbij. Inmiddels ben ik al in Galicie aangekomen, de laatste provincie die ik zal doorkruisen opmijntocht door Spanje. Nog maar 130 kilometer van Santiago de Compostela verwijderd, waar ik als alles goed blijft gaanop dinsdag 5 oktober zal aankomen. Daarna heb ik nog een paar dagen nodig om ´het einde van de wereld´ bereiken, Kaap Finisterra. De naam Finis (einde) Terra (wereld) verwijst naar het feit dat de vroege pelgrims, eenmaal aangekomen bij de Atlantische oceaan, dachten dat ze aan het einde van de wereld waren gekomen.

Het wordtsteeds drukker op de route enhet is duidelijk te merken dat in veel dorpen de pelgrims de belangrijkste bron van inkomsten is. Het is dan ook vaak zo dat dorpen die voorheen verlaten waren, nu weer nieuw leven ingeblazen krijgen door de ´camino industrie´ dus het heeft zo zijn voordelen. Maar ik verlangsoms wel naar wat meer stilte en wat minder medepelgrims. Maar het zal alleen maar drukker worden want morgen bereik ik Sarria, het uitgangspunt van veel Spanjaarden voor hun bedevaart naar Santiago omdat het vanaf daar nog maar 100 kilometer is naar Santiago, het minimale aantal kilometers dat je moet lopen om in aanmerking te komen voor een ¨compostela´´ én de vergeving van alle zonden uiteraard...

Een mooi voorbeeld van een dorp datweer tot leven is gekomen is Foncebadon waar ik enkele dagen geleden was. Het stond nog maar een paar jaar geleden bekend als het dorp van de wilde honden. Veel pelgrims werden daar belaagd door grote groepen zwerfhonden en meniggeen durfde er niet of in ieder geval niet alleen doorheen.Er werdookin veel reisbeschrijvingen voor dit ´spookdorp´ gewaarschuwd. Inmiddels is het dorp drie herbergen en een heleboel pelgrims rijker en de enige honden die je er treft zijn meestal te lui om nog een oog te openen voor de zoveelste passerende wandelaar. Het is een mooi oud dorp en veel van de ruines worden opnieuw opgebouwd. Aan het begin van de avond, als iedereen gearriveerd is en zijn intrek in een van de herbergen heeft genomen, ziet het dorp zwart van de pelgrims in hun hi-tec outfits metlichtgewicht afritsbroeken, comfortabele sandalen en fleece-jacks. een scherp contrast met de middeleeuwse uitstraling van het dorp.

De ochtend na mijn vertrek uit Foncebadon kwam ik met zonsopgang bij het Cruz de Ferro, het ijzeren kruis, dat bevestigd op een paal van 5 meter hoog op een enorme berg met stenen staat. De traditie wil dat iedere pelgrim een steen van huis meebrengt en deze bij het Cruz de Ferro neerlegt als het symbolische afleggen van de zware last die hij met zich meedraagt. Na het neerleggen van de steen kan de pelgrim bevrijd van zijn lasten door naar Santiago. Uiteraard heb ik ook mijn steentje neergelegd. En was een mooi moment met de opgaande zon met aan de andere kant de volle maan nog hoog aan de hemel. Voor veel mensen een emotioneel moment van de camino, zo ook voor mij.

De meseta ligt alweer een tijdje achter me en de landschappen waar ik nu doorheen loop zijn groen en liefelijk met sappige weiden en glooiende bergen met groene bossen . Alleen het gesteente heeft een andere kleur: grijs (leisteen) of roodachtig graniet. Veel mensen in Galicie leven van de landbouw of de veeteelt en de dorpen waar ik doorheen loop zijn echte boerendorpen met loslopende kippen, overstekende koeien en koeienvlaaien op de weg. Gisteren was ik in O Cebreiro, een dorp dat rechtstreeks uit Asterix en Obelisk lijkt te komen. Het dorp ligt op een bergkam en aan beide zijden heb je een fantastsich uitzicht op de omringende bergen.

Mijn ritme heb ik inmiddels helemaal gevonden. Geen blaren meer en de siësta die ik voorheen nog zo hard nodig had, sla ik steeds vaker over.Ik heb het gevoel dat ik zo nog wel een paar maanden door zou kunnen lopen. Maar helaas, binnenkort komt er een einde aan deze prachtige tocht. Maarnu nog even niet. Morgen mag ik gelukkig weer op weg.....